۱)

بهار یه خاصیتی داره که هیچ فصل سال نداره ....بخصوص با اون جنب و جوش خاص قبلش....یعنی من کلا اسفند و فروردین ماه رو یا جور خاصی دوست دارم اولی ماه تحول و دومی ماه تنفس....این اسم ها فکر کنم مناسب ترین عنوانی باشه که بشه بهشون داد....

۲)

-: «عزیزکم حالا دیگه کم کم دیده میشی....اینو از دیده ی مردم میفهمم...تو مترو تو خیابون تو تاکسی.....

از خیابون که رد میشم ماشینا خوب مجال رد شدن میدن...تو مترو که سوار قطار میشم .....به پام پا میشن که من بنشینم ....اینا یعنی تو به من تقدس دادی...تو به من احترام بخشیدی...و تو ....

هفته ی هجدهم زندگیته و از نشانه های این هفته اینه که تو دیگه میتونی صداهای اطراف رو بشنوی...حالا من میتونم برات شعر بخونم ...میتونم باهات یواشکی حرف بزنم .... درِ گوشی حرف بزنیم که هیشکی جز تو و من و خدا ،مارو نشنوه ....از زیبایی ها بگم و یه یه کمی از نازیبایی ها تا تو با عین عین واقعی هستنِ دنیایی که قراره توش  پا بذاری آشنا بشی      به خاک بارون خورده ی بهاری  قسم میدم خدارو ....تو رو  قشنگ و قشنگ بین بیافرینه  ..... دلم میخواد دیده ی زیبابینی بهت ببخشه ....آخه حتا هرچیز زشتی هم یه خاصیت زیبایی داره که باید کشفش کرد....دُردانه ی صدف نشینِ مامان! تو رو به بندی که خون منو به تو وصل می کنه،کاشف کوچولوی بینظیری باش....»

۳)

کاش تو دین مون انقد خدا رو برامون عربی ترسیم نمیکردند ....انقد جنهم ترسی و بهشت پرستی نداشت ....کاش بهمون یاد می دادند عاشق خدا بشیم  کاش یادمون می دادن بهار یعنی خدا لابلای سبزی برگهاست کافیه یه دستی بکشیم روی مخمل گلبرگها .....اونوقت پوست لطیف خدارو درک می کردیم....کاش بهمون یاد می دادند رقص باد بین یه عالمه شاخه ی درخت یعنی قلقلک  طبیعت توسط خدا....یعنی اینکه خدا خیلی خیلی خیلی یه ما نزدیکه و .....ما از دور انقد "خدایا "نمیکردیم* ....(راستش اگه مذهبیون بر من خرده نگیرند و از نوشته ام استغفرالله گویان نشن، باید بگم خدای من این شکلیه )

۴)

"من اگر پیامبر بودم ،رسالتم شادمانی بود و بشارتم آزادگی و معجزه ام خنداندن کودکان. نه از جهنمی می ترساندم و نه به بهشتی وعده می دادم.تنها می آموختم "اندیشیدن"را و "انسان بودن "را....(چارلی چاپلین)

* بیدلی در همه احوال خدا با او بود /او نمیدیدش  و از دور خدایا می کرد(حافظ)